Welkom op deze weblog.

 

Mijn naam is Susanne, ik ben getrouwd, 37 jaar oud en mama van een lieve dochter van bijna 6. Nu ben ik zwanger van ons 2e kindje, een jongetje, zoals is gebleken uit de 20-weken-echo.

Op deze weblog ga ik schrijven wat ik allemaal meemaak in deze zwangerschap.

 

Ik heb in Punt-land ook een "gewone" blog, waar ik vertel over het wel en wee van mijn gezin. Op deze babyblog schrijf ik eens per week (soms iets vaker) wat er allemaal met ons en de baby gebeurt.

 

---

 

Aantal kilo's aangekomen tot nu toe (week 38): 12,5

---

 

---

Klik op het plaatje en je ziet tot op de gram, milimeter en seconde

 hoe de zwangerschap nu verloopt.

 

 

Hallo allemaal,

 

Lex is al weer 1 week oud en hier in huize Bout gaat alles voorspoedig: Lex begint aan het leven te wennen, ik ben herstellende van de keizersnee, Ard heeft 's avonds af en toe al eens een kwartiertje rust en Elise is helemaal gek op haar broertje, en helpt waar ze kan.

 

De kraamhulp is helemaal geweldig, komt dagelijks van 8.00 tot 16.00 uur en is zeer flexibel. Ze brengt Elise naar school en haalt haar ook weer op, ze doet de boodschappen, de was, de strijk en natuurlijk de verzorging van Lex en mij. En het mooie is: ze blijft nog tot en met vrijdag! Ik hoef echt amper mijn netwerk aan te spreken voor hulp. Dat is zalig.

 

De kraamvisite komt nu ook langzaam op gang en ook daarvan genieten we optimaal.

Ik neem alle tijd om te herstellen en Ard heeft vanaf zaterdag ook nog twee hele weken vrij.

 

Heb ik nog één klein persoonlijk puntje van geluk te melden: ik ben nu 3 ons onder mijn startgewicht, ofwel: ik ben al 12,8 kilo kwijt sinds de bevalling.

 

 

---

 

Dit is het laatste berichtje op deze weblog, want de zwangerschap is voorbij. Tijd om weer wat meer aandacht te geven aan mijn eigen weblog, die van Elise, en een nieuwe: die van Lex. Lees daar dus lekker door als je wilt.

Na een geplande keizersnee, met wederom complicaties, werd onze zoon Lex afgelopen woensdag op de wereld gezet.

 

De ruggenprik leek in eerste instantie gelukt, maar schoot op een gegeven moment ook naar boven. Daardoor werden mijn ademhalingsspieren verdoofd en lag ik als een vis op het droge naar adem te happen. Ik kreeg door deze complicatie tóch nog een algehele verdoving. Naast eigen problemen met de verdoving bleek Lex 'klem' te zitten in de baarmoeder. Hij lag met zijn gezicht naar mijn navel gericht ipv met zijn billen naar de navel toe. Verder lag hij met zijn hand voor zijn gezicht. Pakken bij de billen, pakken bij zijn kaak, pakken met de zuignap, het zat er allemaal niet in. Lex moest dus eerst nog gedraaid worden in mijn buik. Ik werd wakker op de IC vanwege veel bloedverlies (1700 ml) en Lex bleef na de bevalling nog uren kreunen. Om 17.00 uur lag ik dan eindelijk op de kraamafdeling en kon de familie komen kijken, maar Lex moest in de loop van de avond naar de kinderafdeling omdat het met hem blijkbaar ook nog niet goed ging. Daar lig je dan: doodziek van een zware keizersnee met complicaties en nog zonder kind ook...

 

Lex bleek nog vruchtwater in zijn longen te hebben. Daarom moest hij in de couveuse. Dat zou na 24 uur vanzelf verdwijnen en dan zou hij terug bij mij op de kamer komen. De volgende dag (donderdag) bleek zijn glucoselevel maar niet op peil te blijven en hij spuugde de melk iedere keer weer uit. Daarom bleef hij op de kinderafdeling. "Wellicht dat hij de volgende dag dan bij mij zou komen", werd er gezegd. De volgende dag (vrijdag) werd ik ontslagen van de kraamafdeling: eigenlijk mocht ik naar huis, maar Lex nog niet!!! Maar gelukkig hoefde ik niet weg en werd ik op een andere afdeling gelegd, genaamd 'moeder en kind'. Dat klinkt leuk, maar ik lag daar toch echt ook weer zonder kind. "Maar wellicht dat hij de volgende dag dan bij mij op de kamer zou komen." De volgende dag (zaterdag) was Lex zijn glucoselevel goed en het spugen verminderde, maar nu zag hij weer geel. "GVD, wat gaan ze morgen nou weer verzinnen", dacht ik? "Hij mag vast weer niet vandaag bij me op de kamer komen."

 

Maar toen kwam de kinderarts om 11.00 uur aan mijn bed. Lex was wel wat geel maar zijn bilirubinegehalte was niet alarmerend hoog. Lex mocht van de kinderafdeling af. En omdat de rest bij hem nu allemaal zo soepel verliep mocht hij eigenlijk wel meteen mee naar huis.

Nou, je snapt het: om 13.00 uur stonden we buiten!!!

 

De kraamhulp kwam om 14.30 uur en ging lekker voortvarend aan de slag. En sindsdien ben ik pas in een "hoera-we-hebben-een-baby"-stemming. Ik ben dolblij met Lex, met mijn voortvarende man en met grote zus Elise die overal zo goed bij helpt. Ik ben helemaal in een euforische bui, tenzij ik beweeg , hahaha. Met Lex gaat nu alles goed en ik ben ook duidelijk aan de beterende hand.

 

 

 Op de IC

 

 In de couveuse

 

 Gelukkig al uit de couveuse

 

 Handig, zo'n grote zus

 

 We gaan naar huis!!!

 

 He, he, Lex in zijn eigen bedje

 

 

 

Ik wil iedereen heel hartelijk bedanken voor de lieve reacties, kaartjes, bloemen, sms-jes, mailtjes, hyves-krabbels, etc. We hebben nog lekker een paar dagen kraamzorg en ik ga daar goed van genieten, en aansterken.

 

De baby heet Lex en is geboren op 18 juni om 13.16 uur. Hij weegt 4080 gram en is ongeveer 54 cm lang.

 

Het was een zware bevalling met wat complicaties bij de narcose. Maar gelukkig herstellen moeder en kind zich snel en gaat het nu goed met beide.

 

En dit is Lex (1.5 uur oud):

 

Week 38
Je baby is nu ongeveer 48 cm en weegt ongeveer 3200 gram. Je baby is helemaal klaar voor de bevalling. Als je bevalling nu op gang komt kun je gewoon thuis bevallen. De meeste kindjes worden geboren tussen de 38ste en 42ste zwangerschapsweek. Het kan dus best nog wel een paar weekjes duren. Gaat het met de gezondheid van jou en je kindje goed, dan is er geen reden om in te grijpen en mag je dus gewoon nog van de laatste loodjes genieten.

Je kindje oefent al echt de ademhaling en het donslaagje is al geheel verdwenen. 

Denk je dat je vliezen gebroken zijn of dat er misschien een klein scheurtje in zit, probeer dan wat vocht op te vangen, bijvoorbeeld in een maandverbandje. Er bestaan teststaafjes waarmee de verloskundige kan controleren of het om vruchtwater gaat. Is je vruchtwater niet helder van kleur maar groenig, dan heeft je kindje meconium in het vruchtwater geloosd. Dit is een reden om haast achter de bevalling te zetten, want je kindje kan het benauwd krijgen. Thuis bevallen is in dit geval uitgesloten.

Je kindje is in 280 dagen uitgegroeid van een eicel naar een volledig kindje. Alles is klaar. Zelfs de nageltjes zijn al zo lang dat een kindje zich na de geboorte lelijk kan krassen. Helaas mag je de nageltjes nog niet direct knippen.

---

 

Het was een relaxed weekje, vergeleken met de verbouwingsweken van hiervoor.

 

Afgelopen vrijdag ben ik weer voor controle bij de gynaecoloog geweest. Wegens vakantie van mijn eigen gynaecoloog kwam ik bij een ander, maar dat was nou juist handig, want dit is ook de man die mij morgen gaat opereren. Nu hebben we elkaar tenminste even gezien. En die 48 cm en die 3200 gram die hierboven beschreven zijn, die zijn niet reëel voor mij, daar ben ik allang voorbij, hihihi. De baby ligt overigens niet meer in stuit, maar ligt nu weer met z'n koppie naar beneden. (Huh? Daar heb ik echt niks van gemerkt. ) Maar ja, een keizersnee wordt het toch, want de stuit was niet de hoofdreden.

 

Ik ben deze week nog twee keer naar de acupuncturist geweest, in de hoop de pijn in mijn hand (door al het vocht dat ik daar vasthoudt) wat te verlichten, maar helaas... Die hand tintelt vrolijk door. Het is te hopen dat daar morgen of zeer binnenkort ook een einde aan komt.

 

Dit weekend is de laatste hand gelegd aan de babykamer: we hebben wat plankjes en door mijn schoonmoeder geborduurde beren opgehangen. Het bedje is opgedekt én daarvoor nog even uitgetest en goedgekeurd.

 

 

 

En zo ziet mijn buik er nu uit, ik draag bijna helemaal naar voren:

 

 

 

Gisteren ben ik nog even bij het ziekenhuis geweest. Ze wilden bloed prikken om te kijken wat voor bloedgroep, rhesusfactor e.d. ik heb. Dit ivm het bestellen van bloed voor een mogelijke bloedtransfusie na de operatie. Ach ja, een veilig idee, zal ik maar denken.

 

Voor morgen zijn zowel Ard als ik helemaal niet zenuwachtig (misschien morgen wel hoor). De vorige bevalling was zo'n drama, dat kan nu alleen maar meevallen. En begon ik vorige keer uitgeput aan de keizersnee, nu ben ik relatief fit. Dus ook dat zien we positiever in. En we hopen dat deze keer de ruggenprik gaat lukken, dan kan ik de bevalling zelf ook eens meemaken.  Of er weer complicaties optreden na de keizersnee? Geen flauw idee. Ard zegt over dat soort dingen altijd: "Dat is dán een probleem, dat lossen we dán op."

 

Vanavond zit ik een beetje achter de pc en een beetje achter de tv (EK '08). Ik heb net gedoucht en mijn haren gewassen. Morgen ga ik lekker fris naar het ziekenhuis.  En ik ga straks nog even mijn toilettas, de papieren, mijn handtas en de andere laatste dingetjes klaarzetten. Morgen gris ik dan mijn wekker en mijn kussen mee.

 

---

 

Ard en ik moeten ons om 10.00 uur melden, maar ik ben 's middags pas aan de beurt. Hoe laat is niet bekend. Dat wordt gewoon afwachten. En al die tijd moet ik nuchter blijven.

 

Morgenavond als Ard weer thuis is zal hij proberen hier een berichtje te plaatsen. Dan kunnen we met zekerheid melden of het jongen is geworden. Dan kunnen we zijn (of toch haar?) naam bekend maken, en hopelijk lukt het uploaden van een fotootje ook.

 

Ik mag hopelijk zaterdag naar huis, maar zal dan niet meteen achter de pc kruipen. Maar:

 

 

 

Negeer even de roze muren, die maken we (vóór het kraamfeest voor de families, in augustus) nog wit en/of lime. (Ook de kledingkast is nog lila.) Maar de vloer is af en het plafond is wit. De meubels, de gordijnen en de lampen zijn al in de juiste stijl.

Boven de commode komen morgen nog wat plankjes en kastjes (in de juiste stijl). En natuurlijk moet het bedje nog even opgedekt worden.

 

 

 

 

De was is helemaal klaar, de strijk ook bijna. Aan kleertjes geen gebrek. Dit is 'slechts' maatje 50 tot en met 74. Elise deed daar (omdat ze met maat 62 begon op dag 1 ) vorige keer 5 maandjes mee, en toen was ze daar al uitgegroeid! Maar maatje 80 en groter heb ik wegens 'kastgebrek' dus nog maar even in een doos laten zitten.

 

 

 

En jawel!, hét koffertje is ook zo goed als geheel gevuld.

 

 

Alleen de wekker en mijn kussen (maar die heb ik nog nodig), de papieren (van de verzekering en het ziekenhuis; maar die heb ik nog nodig) en mijn kostbare bezittingen (portemonnee, sleutels, mobieltje; maar die heb ik nog nodig) moeten er nog in. Plus mijn ondergoed (dat ga ik maandag nog even wassen, zoveel zwangerschapsondergoed heb ik nou ook weer niet hoor).

 

Maaaaaaaaaar: we zijn er nu dus helemaal klaar voor!

 

Week 37
Je baby is nu ongeveer 46,5 cm en weegt ongeveer 3100 gram. Je baby is bijna klaar voor de bevalling, maar een weekje langer zou nog goed zijn voor de rijping van de longetjes. Als je nu zou bevallen, zul je waarschijnlijk naar het ziekenhuis moeten. Hoewel je een uitgerekende datum hebt, is het heel normaal als je kindje tussen nu en de 42ste week geboren zou worden. Je kindje heeft niet meer veel ruimte en zit opgevouwen in jouw buik, hopelijk met het hoofdje na beneden. Doordat je kindje niet meer zoveel ruimte heeft, kan het dus niet meer zoveel bewegen.

Het is goed om bij te houden hoeveel je jouw kindje op een dag voelt bewegen. Op deze wijze weet je ook dat het goed gaat met je kindje. Veel kindjes zijn heel rustig vlak voor de geboorte. Veel vrouwen krijgen aan het eind van de zwangerschap een overdreven zin het huis te poetsen en het het klaar te maken voor de kleine. Dit wordt nestdrang genoemd. Kijk toch uit niet te veel hooi op je vork te nemen. Dit is niet prettig voor de kleine, maar ook niet voor jou. Je zult merken dat nadien jouw lichaam je weer terugfluit, door pijn in je rug, bekken of opgezwollen voeten.

Het schedeltje van je kindje is al wel harder geworden. Je kunt nog duidelijk de schedeldelen onderscheiden. Deze zijn er zodat de beenderen tijdens de bevalling iets over elkaar heen kunnen schuiven, waardoor het hoofdje door het geboortekanaal past. De kleine fontanel sluit zich rond de achtste maand na de geboorte. En de grote fontanel is vaak voor het tweede levensjaar gesloten.

 

---

 

 

Kijk hier voor het verhaal en de foto's.  

 

Nu kunnen we eindelijk aan de babykamer gaan beginnen. Maar ja, het is nu 7 juni, ik ben bijna 37 weken zwanger en de keizersnee staat voor 18 juni gepland. Dat gaat dus niet meer lukken. Dan maar gewoon alle babymeubels in Elise's oude kamertje zetten, zonder opknapbeurt. Een klusje voor volgend weekend. Op de valreep...

 

Week 36
Je baby is nu ongeveer 45 cm en weegt ongeveer 2900 gram. Dit is de laatste maand van de zwangerschap. De tijd lijkt steeds trager voorbij te gaan. Vooral als je voorheen werkte, en nu met zwangerschapsverlof thuis zit. Het is goed mogelijk dat je al zo met de bevalling bezig bent, dat je bij elk krampje of kriebel denkt dat het weeën zijn. Maar je hoeft niet bang te zijn, als je eenmaal weeën hebt, dan zie je ze niet over het hoofd.

Je baby is nu bijna helemaal klaar om geboren te worden. Als je kindje nu geboren zou worden dan kan het nog wel moeite met de ademhaling hebben, en zal dan misschien nog wel de couveuse in moeten. Je kindje gaat indalen in je bekken. Als je kindje volledig is ingedaald dan geeft dit een raar gezicht, omdat je buik heel laag zit. Na het indalen heb je vaak wel weer wat meer ruimte zodat je minder last hebt van je maag en bij het ademen.

De verloskundige houdt goed in de gaten of je kindje goed indaalt. Heb je al meer kindjes gekregen, dan kan het zijn dat dit kindje pas bij de bevalling indaalt. Als je kindje nog niet ingedaald is bij het breken van de vliezen, dan wordt het advies gegeven te gaan liggen. Dit in verband met het gevaar dat de navelstreng uitzakt en dan beklemt raakt. Je kindje krijgt dan geen zuurstof meer via het bloed. Het kan ook zijn dat je bekken te nauw is en hierdoor je kindje niet indaalt. Dit kan de arts bij onderzoek onderkennen en de bevalling zal dan via een keizersnede moeten plaatsvinden.

Via een echo wordt vaak gecontroleerd wat de ligging van de placenta is. Dit is omdat als hij voor de baarmoedermond ligt, je kindje niet op die wijze geboren kan worden. Bij 1 op de 170 zwangerschappen komt dit voor. Soms ligt de placenta een stukje voor de baarmoedermond in het begin van de zwangerschap. Maar wordt hij mee omhoog getrokken als jouw baarmoeder groeit.

 

---

 

De kogel is dus door de kerk, zoals je in het weekverhaal van week 35 hebt kunnen lezen:

Vandaag is ook de datum geprikt op het planningsbureau van het ziekenhuis alhier.

 

 

Ik heb nog geen idee hoe laat ik waar moet zijn, maar daar krijg ik nog een brief over.

 

Ik weet ook niet hoe lang mijn radiostilte zal zijn, want ik verblijf naar schatting vier dagen in het ziekenhuis en heb daarna ook nog wel wat fysiek "opknapwerk" te verrichten. Maar ik zal Ard vragen een berichtje te plaatsen met naam, gewicht, tijdstip, enzo. En misschien zelfs wel een fotootje.

Nee, ik val nog niet voorover...